Pierre-tournez-autour-du-doigt-du-coin.

Zondagmorgen samen met Hasse naar de bakker. Zij op haar fiets. Ik ernaast stappend en af en toe een duwtje gevend bij een licht glooiende passage van het voetpad. Onderweg wees ze de mooie herfstbladeren aan die ik gedwee opraapte om zo een mooi boeketje te hebben voor Griet.

Eénmaal binnen in de bakkerij ontplooide mevrouw haar charmeoffensief. Tegen de mevrouw die achter ons stond te wachten zei ze met een glimlach “ik heb een mooi brochetje bladeren voor mijn mama” *smile*. De hele winkel gecharmeerd en de papa nog het meest van al. Toen het aan ons was vroeg ze zelf “zes croissants, alstublieft” *smile*. Aan de kassa ging ze op haar tenen staan om toch zeker zelf te kunnen betalen.

Toen we buiten stonden zei ze heel beteuterd “ik heb geen snoep gekregen….”
Uitgekookt, u heeft er geen gedacht van.
Pierre-tournez-autour-du-doigt-du-coin, ’t kon een adelijke titel zijn, maar het is er geen vrees ik.