no shuffle

In 't middelbaar woonde een paar huizen verder een vriend. Correctie een klasgenoot. Ik ging er wel eens heen om zijn huiswerk wiskunde af te schrijven. Ondertussen kon hij genieten van mijn aanwezigheid. Verder hoeft u daar niets achter te zoeken hoor!

Terwijl ik ijverig zat te pennen wilde hij per se altijd wel wat muziek opzetten. Hij had namelijk een vrij uitgebreide platen en cd-collectie. Ik daarentegen had drie singles (aha - take on me, starship - nothing's gonna stop us now en Kim Wilde - You came), 1 LP (Modern Talking) en 1 CD (verzamelaar van Raymond). Hij daarentegen grossierde in allerlei foute muziekkeuzes. Althans dat vond ik toen. Het rare is dat ik groepen als "Tone Loc (funky called Medina)" en Deee-Lite (groove is in het heart) naderhand best wel te pruimen vond.

Er was toen ook een Belgische groep waar hij vrij wild van was. Muziek was eigenlijk vrij simpel eind jaren '80 en begin jaren '90. Je had house-muziek en studio-brussel-muziek. Je had muziek die de klasgenoot goed vond en je had de goede muziek. Was het zijn overdreven enthousiasme die mijn slechte-muziek-radar deed aanslaan of was ik te verdiept in het overpennen van zijn huiswerk? Feit is dat ik daar toen aan het bureau in zijn slaapkamer een unieke kans liet liggen om FRONT 242 een jaar of tien eerder te leren kennen. Het was pas veel later op een fuif dat plots het licht aanging.

Mijn date met Freya. Take two.

Kus een politicus. Dat was slagzin van de campagne van vzw "de wakkere burger" waarmee ze de kloof willen dichten tussen burger en politici. Via een datingbureau. Dat zag ik wel zitten en dus schreef ik me in. En vorige week. Plots. Een telefoontje.

Maar ik had het de afgelopen weken al in de mot. Het bleef opvallend stil onder de vrouwlijke ministers en parlementsleden. Geen gekissebis of nachtelijk armgeworstel. Geen geheime dineetjes of volgekrabbelde bierviltjes in de kroegen van Laken. In de plaats ellenlange wachtrijen bij "Coiffeur Bernard" en "Nailrepair Nadine". Het woord dat Du Coin zich had ingeschreven in het datingbureau ging als een lopend vuurtje door de damestoiletten van de wetstraat.

Ik stel niet graag mensen teleur dus ik had veiligheidshalve een paar antwoorden klaar, kwestie om niet teveel vrouwenharten te moeten breken:

* "Ach, Anisa kind. Had jij speciaal je linker- en rechterschoen omgewisseld bij sterren op de dansvloer om er vlugger uit te liggen? Spijtig. Maar ik laat deze dans ook aan mij voorbijgaan."
* "Céline. Ik geef toe dat ik wel gecharmeerd was van je eigenhandig gehaakt marcelleken. Maar ondanks mijn gespierde torso was het toch wel enkele maten te groot. Wij kennen allebei wel iemand daar wel blij mee zou zijn hé..."
* "En Ulla. Wat zou er inderdaad mooier zijn dan aan jouw zijde de openingsceremonie van de Olympsche Spelen meemaken? Maar door het feit dat je schreef dat er onverwachts een pak plaatsen waren vrijgekomen, voelde ik me toch wat tweede keus."
* "Aan de vrouwlijke politica die de woorden "vasthouden" en "bakkebaarden" combineerde met een ander werkwoord in haar openingszin, u liet me blozen en dat is zeker een bonuspunt, maar anonieme reacties worden onherroepelijk geweerd."
* Aan mijn twee mannelijke fans: "Sorry Pieter, maar in Aalst hebben we geen cinema waar een helicopter kan landen. En Elio, ik had graag naar je workshop "hoe laat ik mijn tegenstander zweten" gekomen in je privé-sauna, maar het datingbureau is blijkbaar beperkt tot het Vlaamse landsgedeelte."

Maar ik moest geen van mijn gerepeerde zinnen gebruiken voor het telefoontje. 't Was iemand van de wakkere burger. Die dinsdag een gesprek wou over mijn motivatie om deel te nemen. Hugh? Mijn motivatie was nochtans heel kort en helder geformuleerd: "Freya, je mag zelf datum en plaats kiezen. Alleen op zondagavond kan ik niet. Dan kijk ik naar prison break." Wat valt daar nu nog aan te verduidelijken?

ps. mocht iemand van de wakkere burger of mijn potentiële politieke date dit stukje te lezen krijgen...Ik heb dit alles met de tongue in the cheek geschreven. Figuurlijk hé mensen. Ik ga hier maar onverwijld afronden voor ik hier nog meer schade aanricht.

Last van extreme winderigheid

Modewoordjes. U kent ze wel. Ze bekken goed en we hebben de neiging ze te pas en vooral te onpas te gebruiken. We springen erop als een Tibettaan op een fakkel. We kauwen er wellustig op en spuwen ze na een paar weken weer achteloos weer uit. Tot een ander het afgesjiekte woord weer opraapt en opnieuw in z’n mond steekt.

Modewoordjes ontstaan niet zomaar. Ze worden gelanceerd. Herman Brusselmans moest maar al mekkerend onze zondagavond afsluiten met ‘ik dank u voor uw waaaaandacht’, of de volgende maandagochtend liepen wij dit allemaal als onnozele bakvissen na te bauwelen. Gelukkig was ik toen ook een onnozele bakvis. Want het wordt pas helemaal belachelijk als mensen zonder last van puisterigheid en een verstoorde hormonenspiegel dit gaan nadoen. Andere voorbeelden van modewoordjes die spontaan bij mij komen opborrelen:
Het filmmodewoordje “hasta la vista baby”.
Het politieke modewoordje “onverwijld”.
Het soapseriewoordje “How are youuuuu doing?”
Het sporterswoordje “Ik ga het zeggen Walter”.
Het sexueel geladen woordje “ik heb niet geïnhaleerd”.

Dochterlief (3,5) is ook gevoelig voor modewoordjes. Gezien haar leeftijd beperkt ze zich gelukkig tot één modewoordje per keer. Om de drie normale woorden wordt het modewoordje geplaceerd waarbij ze dan heel aandachtig naar onze reactie kijkt. Lachen of zelfs maar glimlachen is hier totaal uit den boze, want dan wordt de verhouding opgedreven naar 2 normale woorden en één specialleken.

“Prot” staat reeds wekenlang op nummer één. Protterdeprotterdeprot. Ik word helemaal zot van dat geprot. Prot wordt bij ons thuis lustig vervoegd (ik heb geprot), verkleind (hé protterken) of in samenstelling met alle haar tot nu toe bekende woorden gebruikt (protsoep, protzetel, protpoes, protkus, protbad, protradio, protsmurf, protchoco, …). Net wanneer je denkt dat het modewoord afgedaan heeft en ze het ondertussen vergeten is, moet je natuurlijk zelf een knaller laten waarna het “geprot” weer doorgaat tot de dag wordt afgesloten met een “slaapwel protterken”.

het Sint-Truiden van de blogsfeer

De blogroll. Een soort incesteuze bedoening waar iedereen het met iedereen doet. Als echte klikhoeren wordt schaamteloos gelinkt en gelonkt naar medebloggers in de hoop een wederlink te versieren. Met een broek vol goesting bespringen we ook de blogrolls van anderen in de hoop om er nog een paar binnen de doen. En wie niet teruglinkt wordt de volgende morgen genadeloos uit bed geschopt.

Midden deze decadentie is Freaq plots tot inzicht gekomen. Heeft hij zich neergelegd bij het feit dat hij nooit meer dan een handvol lezers zal hebben? Hebben de vele onbeantwoordde liefdes zijn jongenshart genadeloos gepierced met naaldhakken? Feit is dat hij als een afgewezen minnaar fel om zich heen begint te schoppen. Hij heeft zelfs de pretentie om zijn blogroll, nochtans één van mijn favoriete jachtterreinen, om te vormen tot een top 40. Wulps koketterend strijkt hij met de ene hand stijgers wat stroop om de mond terwijl de andere de dalers een kaakslag toedient.

En het werkt nog ook verdomme! Mijn aanvankelijke opluchting in de top 40 te staan maakte alras plaats voor een knagende twijfel. Ik zak van plaats 16 naar 17. Ik sta gewoon te kijk als het Sint-truiden uit de blogosfeer...

Zou Hij mij beu zijn? Ik die altijd als ik op vakantie aan de zee was, zijn gazette kocht zodat hij eindelijk zijn villa with roam for a goat in Langemark kon kopen. Hij, voor wie ik mij stalksgewijs comment na comment vermomde als DANZEL. Hij, de enige reden waarvoor ik nog bij het prehistorische blogspot blijf en niet overloop naar het veel hippere wordpress omdat ik weet dat hij zo'n technische overgang niet aankan...

Skagen pakte na het decor ook moeiteloos Aalst in...

Zaterdagavond stond toneelgezelschap Skagen geprogrammeerd in CC De Werf. Deurdedeurdeur is een komedie waarin, wat had u anders gedacht, deuren centraal staan.

Ik weet dat ik als kind nog naar dergelijke stukken op de nederlandse tv heb gekeken met o.a. Piet Bambergen in de hoofdrol. Net zoals bij deurdedeurdeur bestaat het decor uit een stuk of acht deuren. Timing is bij dergelijke stukken steeds cruciaal. Vanaf het moment dat de actrice/echtgenote in deur 1 verdwijnt, komt de minnares uit deur 3 en zit de schoonvader ondertussen in de kast verstopt. enz. enz. Het was een techniek die Skagen tot in de perfectie beheerste in een bij momenten hilarische voorstelling. Grappig was ook dat alles in het decor ingepakt was in beige tapis-plein (voor wie de titel van de post niet doorhad, gelieve deze nu nog eens te lezen), tot telefoon en bloempotten toe.

In een eerste deel zagen we de acteurs van Skagen die zich voorbereiden op de première van het stuk. In een tweede deel werd het decor gedraaid en maakten we de intriges en ruzies achter de scène mee. Het derde deel, een paar weken later, laat opnieuw de voorstelling zien waarbij vanaf het begin alles in het honderd loopt. Een knap staaltje van de acteurs. De Werf zat afgeladen vol mocht ik constateren vanop de voorlaatste rij van het balkon en aan de lachsalvo’s te horen lustten de anderen er ook wel pap van. Een aanrader!

Voor mij had de voorstelling nog een extra dimensie. Yves Degryse, één van de acteurs, komt uit hetzelfde dorp (Leupegem - bij Oudenaarde) als ik. We hebben bij jeugdtoneel Litoziekla zelfs nog samen op de planken gestaan. Yves bouwt ondertussen een succesvolle toneelcarrière uit. Ik heb na Litoziekla nog een jaar of twee voorgelezen in de kerk in Leupegem. ’t Kan verkeren.

Dit bericht stond ook hier

the block in Aalst

Wij zijn onze slaapkamer aan het aanpakken. In "The Block" op VT4 krijgen ze meestal een week om een kamer af te werken. Die limiet hadden wij onszelf ook opgelegd. En zelfs scherper gezet tot vijf werkdagen. Het feit dat in The Block werkdagen ook effectief werkdagen zijn (lees de deelnemers mogen pas na hun job, dus vanaf 17u beginnen) en bij ons eigenlijk vakantiedagen doet hier niets terzake. Bij ons geen werfleider Sanchez of Hanne Troonbeecks die met doe-het-zelf-waardebonnen strooit, maar een tweetal Chinese vrijwilligers. Dat laatste was ironisch bedoeld hé. Voor u gaat denken dat wij Chinese illegalen inzetten om de slaapkamer in orde te zetten. Ik heb het hier over mijn twee sidekicks die mij de fijne kneepjes van het betere handwerk bijbrengen.

Is reeds gedaan: behangpapier af. Gaten geplamuurd. Kliklaminaat gelegd. Plinten gezet. Tasso aan muur.
Moet nog gebeuren: verven. In wit. Want een slaapkamer moet rustgevend zijn. Maar ook een muur in rouge baiser! En we zijn in blijde verwachting van een nieuwe slaapkamerkast!

En als u mij nu wil excuseren. Ik ga wat handcrème aanbrengen.